Wieść Gmina Chmielnik

Historia pobytu "wujka" w domu BasistĂłw z Jaworza 

Wspominamy Ojca Świętego Jana Pawła II, wielkie dzieła, kolejny raz zagłębiamy się w sens i znaczenie mądrych słów, którymi nas karmił, a na widok zabawnych fotografii czy ujęć z filmów, ukazujących niezwykłe poczucie humoru papieża, ciężko nam powstrzymać uśmiech. Są jednak wśród nas i tacy, którzy obraz Jana Pawła II mogą przywołać nie tylko na bazie przekazów medialnych, opowieści kapłanów i wersów z szeregu książek, ale osobistych spotkań ze świętym. Na Jasielszczyźnie jedną z takich osób jest Katarzyna Basista, mieszkanka miejscowości Jaworze, która przed 52 laty przenocowała w swoim domu grono młodych turystów, którym przewodził właśnie późniejszy następca świętego Piotra. Poznajcie tę niezwykłą historię...

Przyszli przed nocą. Wydarzyła się latem, na początku szóstej dekady XX w., najprawdopodobniej w 1964 r. (jeżeli faktycznie tak było, wówczas K. Wojtyła pełnił już funkcję metropolity krakowskiego - przyp. red.). Synowie pani Katarzyny, Janek i Kazek, jak w każdy wieczór poszli pod las, by za pomocą naftowej latarni wystraszyć raz po raz niszczącą uprawy zwierzynę. Tego dnia zostali przy lesie nieco dłużej. Nagle z oddali usłyszeli głosy jakichś ludzi, idących ku nim, jak się okazało, od strony lasu.

- Do synów podeszły trzy młode osoby, przedstawiły się jako turyści. Powiedzieli, że zabłądzili, zboczyli ze szlaku i nie wiedzą, w jakiej miejscowości się znajdują. Gdy już się dowiedzieli że w Jaworzu, zapytali, czy nie znalazłby się tu dla nich jakichś nocleg. Chłopcy przytaknęli, mówiąc, że najprędzej mogą się zatrzymać u nas. I przyprowadzili całą kilkunastoosobową grupę pod nasz dom - wspomina pani Katarzyna, dziś 87-latka.

Mimo podeszłego wieku kobieta doskonale pamięta przebieg niezapomnianych dla całej rodziny Basistów wydarzeń.

- Syn Janek przybiegł do mnie i powiedział, Ĺźe przyszli studenci, a wśrĂłd nich jest chyba ksiądz. Wyszłam ich powitać. Było juĹź wtedy bardzo ciemno... Mężowi wspomnieli, Ĺźe są z Krakowa. Chcieli wody, Ĺźeby się umyć. Potem poszli spać. Studenci do stodoły na siano, a „wujek” - bo tak zwracali się do swojego opiekuna - zgodnie
z ich prośbą, do domu. Przygotowałam mu spanie na leżance w drugiej izbie, zabierając z niej uprzednio dziewczynki - opowiada K. Basista.

Następny dzień był świętem. Mąż pani Katarzyny na godzinę 9 udał się do kościoła na nabożeństwo, gospodyni zajęła się zaś obrządkiem inwentarza i przygotowaniem śniadania. Turyści byli już na nogach. Zgromadzili się przy studni, gdzie, po otrzymaniu od pani Basistowej miednicy, rozpoczęli poranną toaletę. Później poprosili o mleko, masło i jajka. Dostali też trochę miodu.

Msza w izbie? A gdzie jest ksiądz?! Pani Katarzyna wspomina, Ĺźe przebywająca u niej w gościach młodzieĹź była niezwykle radosna, roześmiana. Ale gdy zwracała się do „wujka”, wykazywała pewną powściągliwość.

W pewnym momencie „wujek” podszedł do pani Katarzyny. Niezapomnianą scenę nasza rozmĂłwczyni dokładnie przybliĹźyła swego czasu na łamach czasopisma Region Ĺťmigrodzki. - To Matka Boska nas tu przyprowadziła, gdyśmy zabłądzili, do tego światełka, do tej latarni - zwrĂłcił się do kobiety Karol Wojtyła, pytając rĂłwnieĹź, gdzie podział się jej mąż. Gdy usłyszał, Ĺźe jest w kościele, po chwili zadumy zapytał, czy gospodyni miałaby coś przeciwko mszy świętej pod jej dachem i czy poĹźyczy stół, ktĂłry słuĹźyłby za ołtarz. Zgodziła się, choć, jak wspomina z uśmiechem, nigdzie wokół siebie nie widziała kapłana - wszak Wojtyła nie miał na sobie ani sutanny, ani koloratki.

- Mimo to sprawiał wrażenie osoby poważnej, ale potrafił zażartować. Dużo nie rozmawialiśmy, ale pamiętam, że jak rano poszłam wylewać mleko zwierzętom, powiedział: szkoda go, chętnie napilibyśmy się z młodzieżą takiego kwaśnego mleka - wspomina mieszkanka Jaworza.

Eucharystia odbyła się w izbie, wspomniany stół pani Katarzyna nakryła uprzednio białym obrusem. Na prowizorycznym ołtarzu leĹźał święty obraz, obok połoĹźono krzyĹź. Przed rozpoczęciem naboĹźeństwa „wujek” przebrał się w strĂłj duchownego. Podczas wspĂłlnej modlitwy z udziałem gospodyni dowiĂłdł, Ĺźe jest kapłanem mocno rozmodlonym. Pani Katarzyna dobrze pamięta, jak w pewnym momencie powiedział, by kaĹźdy z uczestnikĂłw mszy polecił Panu Bogu dusze bliskich zmarłych. Kobieta wspomina rĂłwnieĹź, Ĺźe zamiast hostii połamał chleb, ktĂłry następnie podawał zgromadzonym. Eucharystia zakończyła się wspĂłlnym odśpiewaniem znanej pieśni „Maryjo, KrĂłlowo Polski”.

Po mszy ksiądz i jego kompani przygotowali się do wyjścia w dalszą drogę. Opiekun grupy znów wtopił się w tłum, odziany jak młodzież, w turystyczny strój. Nim po zaintonowaniu piosenki pożegnalnej cała ferajna opuściła gospodarstwo Basistów, podziękował pani Katarzynie za gościnę, przy okazji prosząc ją o adres. Kilka dni później rodzina otrzymała od turystów z Krakowa pocztówkę, w której jeszcze raz wyrazili swą wdzięczność. Kartka została nadana w Iwoniczu- Zdroju. Do niedawna 87-latka wciąż była w jej posiadaniu, ale później pamiątka, niestety, gdzieś się zapodziała. Kobieta liczy, że się znajdzie, bo to wielki skarb.

Fragment artykułu „W domu pani Katarzyny
spał Karol Wojtyła” z dn. 1.04.2016 r. Nowiny